Albania, kraj kontrastów

Kraj kontrastów. Zielonych wzniesień i ozłoconych dolin. Markowych samochodów i proszących się o remont domów. Pluszaków zdobiących balkonowe balustrady oraz bunkrów, które niczym grzybki wyglądają z każdej najmniejszej uliczki.

Ten kierunek turystyczny zainteresowaniem cieszy się od niedawna, jednak z mocą wodospadu zyskuje kolejnych wielbicieli. Nadmorskie miejscowości, takie jak Saranda w oszałamiającym tempie rozwijają swoje możliwości. Tu każdego roku przybywa coraz więcej turystów, apartamentów, hoteli i wszelakich atrakcji.

Nic dziwnego, znajdują się tu bowiem jedne z najpiękniejszych i najdłuższych piaszczystych plaż, wręcz porównywanych do okolic Bahamy. Morze mieni się błękitem i turkusem, wabiąc amatorów kąpieli krystaliczną wodą. Widoki z okolicznych szczytów zapierają w piersiach dech, dając przegląd otaczającego świata: pobliskich wysp, w tym Korfu, cieśnin, jezior i niewielkich strumyków. A niemal każdy fragment zielonej ziemi zdobią owce wypasane przez pasterzy.

Jeszcze niedawno kraj trawił komunizm, pojęcie izolacji i całkowity zakaz wyznawania jakiejkolwiek religii. Przyczyną tego była dyktatura Envera Hodży, którego reżim latami deprymował kraj i wstrzymywał wszelki rozwój. Można odnieść wrażenie, że tylko idea budowania bunkrów na wypadek inwazji ze strony ZSRR odniosła pożądany skutek. Dziś chyba każdy mieszkaniec ma własny podziemny ląd.

Kwestia wyznania nadal pozostaje owiana aurą tajemnicy. Po latach ateizmu tutejsza ludność raczej skłonna jest wierzyć w zabobony, czego dowodzą niezliczone pluszowe zabawki zdobiące od zewnątrz domy i dachy. Według przesądów odstraszają złe moce.

San Marino, antyczna ziemia wolności

„Witajcie na antycznej ziemi wolności”. Tymi oto słowami Repubblica di San Marino, najstarsze państwo suwerenne i konstytucyjna republika świata, podejmuje gości w swych niewielkich, acz wyjątkowych progach.

Na szczycie góry Monte Titano, pośród osobliwej zieleni i stromych skał znajduje się malutki kraj stanowiący enklawę na obszarze Włoch, ze stolicą San Marino.

Jego historia zaczęła się w 301 roku naszej ery, kiedy to rządy sprawował okrutny, zwłaszcza dla wyznawców Chrystusa, cesarz Dioklecjan.

Miasto swoje początki zawdzięcza budowniczemu z pobliskiego Rimini, który wraz z garstką wiernych ukrył się w pobliskich górach, zakładając chrześcijańską wspólnotę. Z biegiem lat wspólnota rozrastała się, dając mieszkańcom poczucie bezpieczeństwa. Wzrastał potencjał miejsca i ludzi, więc chętnie przyłączały się do niego sąsiadujące miejscowości. Szczęście, przemyślane sojusze oraz hart ducha sprawiły, że ziemia szybko stalą się niezależna. Jej suwerenność jako pierwszy uznał Watykan w 1291 roku. Świat zaakceptował to dopiero 1815 roku na Kongresie Wiedeńskim.